تحقیق در مورد اختراع تلفن

در چند دهه گذشته، گوشی‌های هوشمند به بخشی جدایی‌ناپذیر از زندگی روزمره ما تبدیل شده‌اند. اما با پیشرفت فناوری، ایده جایگزینی این دستگاه‌ها با فناوری‌های نوینی همچون لنزهای تماسی هوشمند، به سرعت توجه محققان و شرکت‌های بزرگ را به خود جلب کرده است. این مقاله به بررسی امکان جایگزینی گوشی‌های هوشمند با لنزهای تماسی هوشمند می‌پردازد و مزایا، چالش‌ها و تاثیرات آن بر آینده را مورد بحث قرار می‌دهد.

لنزهای تماسی هوشمند دستگاه‌های کوچک و نازکی هستند که در داخل چشم قرار می‌گیرند و به کاربران اجازه می‌دهند اطلاعات دیجیتالی را مستقیماً در میدان دید خود مشاهده کنند. این لنزها معمولاً از مواد زیست‌سازگار ساخته شده و مجهز به حسگرهای بسیار ریز، نمایشگرهای میکروسکوپی، آنتن‌های بی‌سیم و واحدهای پردازشی کوچک هستند. این فناوری به کاربران اجازه می‌دهد بدون نیاز به یک دستگاه فیزیکی مانند گوشی، به اطلاعات دسترسی پیدا کنند.

لنزهای تماسی هوشمند پتانسیل زیادی برای تغییر بسیاری از جنبه‌های زندگی ما دارند. برخی از کاربردهای اصلی آن عبارتند از:

نمایش اطلاعات در لحظه: کاربران می‌توانند پیام‌ها، ایمیل‌ها، نقشه‌ها و حتی اعلان‌ها را مستقیماً در دید خود ببینند.

واقعیت افزوده (AR): این لنزها امکان نمایش لایه‌های دیجیتالی بر روی دنیای واقعی را فراهم می‌کنند. به عنوان مثال، کاربران می‌توانند اطلاعات مربوط به مکان‌ها، اشیاء یا افراد را در دنیای واقعی مشاهده کنند.

کاربردهای پزشکی: لنزهای هوشمند می‌توانند پارامترهای سلامت مانند سطح قند خون، فشار داخل چشم یا وضعیت سلامت کلی بدن را اندازه‌گیری کرده و به پزشک گزارش دهند.

تجربیات سرگرمی و بازی: بازی‌های واقعیت افزوده یا فیلم‌های سه‌بعدی می‌توانند به شکلی بی‌نظیر از طریق این لنزها تجربه شوند.

حمل‌پذیری و راحتی: برخلاف گوشی‌های هوشمند که نیاز به حمل فیزیکی دارند، لنزهای تماسی مستقیماً در چشم قرار گرفته و هیچ‌گونه حجمی اضافه نمی‌کنند.

دسترسی سریع‌تر به اطلاعات: کاربران می‌توانند بدون نیاز به بیرون آوردن گوشی از جیب یا کیف، اطلاعات را مستقیماً مشاهده کنند.

واقعیت افزوده پیشرفته: با لنزهای تماسی هوشمند، ادغام دنیای واقعی و دیجیتالی به شکلی بی‌سابقه ممکن می‌شود.

جایگزینی نمایشگرها: نیازی به صفحه‌نمایش‌های بزرگ و سنگین نخواهد بود.

با وجود پتانسیل عظیم، لنزهای تماسی هوشمند با چالش‌های متعددی روبه‌رو هستند:

مسائل ایمنی و سلامت: استفاده طولانی‌مدت از لنزهای هوشمند می‌تواند مشکلاتی مانند تحریک چشم، عفونت یا آسیب‌های دید ایجاد کند.

حریم خصوصی و امنیت: اطلاعاتی که مستقیماً در دید کاربران نمایش داده می‌شود، ممکن است هدف حملات سایبری قرار گیرد.

مصرف انرژی: تامین انرژی این لنزها بدون ایجاد مزاحمت برای کاربران، یکی از چالش‌های بزرگ است.

محدودیت‌های فناوری فعلی: برای ساخت لنزهای هوشمند با کارایی بالا، نیاز به پیشرفت‌های قابل‌توجهی در فناوری باتری، حسگرها و پردازشگرها است.

بیشتر بخوانید: پیش‌بینی 30 سال آینده گوشی‌های هوشمند

استفاده گسترده از لنزهای تماسی هوشمند ممکن است تاثیرات عمیقی بر زندگی اجتماعی و فرهنگی داشته باشد:

تغییر نحوه ارتباطات: کاربران می‌توانند با دسترسی فوری به اطلاعات، تعاملات خود را بهبود بخشند.

افزایش وابستگی به فناوری: با جایگزینی گوشی‌های هوشمند، وابستگی به فناوری بیشتر خواهد شد.

تاثیر بر حریم خصوصی: اطلاعات شخصی و حرفه‌ای ممکن است به راحتی در معرض دید قرار گیرد.

با وجود چالش‌ها، لنزهای تماسی هوشمند به سرعت در حال پیشرفت هستند. شرکت‌های بزرگی مانند گوگل و سامسونگ در حال توسعه نمونه‌های اولیه این فناوری هستند. پیش‌بینی می‌شود که در دهه‌های آینده، این لنزها به قدری پیشرفته شوند که جایگزین گوشی‌های هوشمند شوند.

لنزهای تماسی هوشمند با قابلیت‌های منحصربه‌فرد خود، می‌توانند انقلابی در دنیای فناوری ایجاد کنند. اگرچه هنوز چالش‌های فنی و اجتماعی زیادی در مسیر توسعه این فناوری وجود دارد، اما پتانسیل آن برای جایگزینی گوشی‌های هوشمند غیرقابل انکار است. با پیشرفت مداوم فناوری، شاید در آینده‌ای نه چندان دور، شاهد روزی باشیم که گوشی‌های هوشمند جای خود را به لنزهای تماسی هوشمند بدهند و دنیای دیجیتال را مستقیماً به چشمان ما بیاورند.

در دنیای فناوری، گوشی‌های هوشمند یکی از پرسرعت‌ترین حوزه‌های نوآوری بوده‌اند. از اولین تلفن‌های همراه که صرفاً توانایی تماس و ارسال پیامک داشتند، تا دستگاه‌های امروزی که دوربین‌های حرفه‌ای، پردازنده‌های قدرتمند و نرم‌افزارهای پیشرفته را در اختیار کاربران قرار می‌دهند، پیشرفت شگرفی رخ داده است. اما در 30 سال آینده، گوشی‌های هوشمند به کجا خواهند رسید؟ در این مقاله، به بررسی تغییرات محتمل و تحولاتی که ممکن است در این دستگاه‌ها رخ دهد، می‌پردازیم.

در 30 سال آینده گوشی‌های هوشمند تغییرات شگرفی را خواهند دید و این تغییرات در تمام ابعاد رخ خواهد داد. تمام جوانب این تغییرات را بررسی خواهیم کرد.

یکی از پیش‌بینی‌های عمده در حوزه گوشی‌های هوشمند، ادغام فیزیکی آن‌ها با بدن انسان است. این ایده بر اساس فناوری‌های کنونی مانند ایمپلنت‌های هوشمند و رابط‌های مغز و کامپیوتر است. در آینده، گوشی‌های هوشمند ممکن است به صورت چیپ‌های کوچکی در زیر پوست یا حتی در مغز کاشته شوند. این دستگاه‌ها امکان ارتباط مستقیم با سیستم عصبی انسان را فراهم خواهند کرد و به کاربران اجازه می‌دهند با فکر کردن به یک موضوع، تماس بگیرند یا اطلاعاتی را جستجو کنند.

در حال حاضر، فناوری‌های واقعیت افزوده (AR) و واقعیت مجازی (VR) در حال پیشرفت هستند، اما در 30 سال آینده، این فناوری‌ها می‌توانند به بخش جدایی‌ناپذیر گوشی‌های هوشمند تبدیل شوند. عینک‌های هوشمند یا لنزهای تماسی که تصاویر سه‌بعدی و اطلاعات دیجیتالی را در دنیای واقعی نمایش می‌دهند، جایگزین صفحه‌نمایش‌های امروزی خواهند شد. کاربران می‌توانند بدون نیاز به نگاه کردن به صفحه گوشی، اطلاعاتی مانند پیام‌ها، موقعیت جغرافیایی و حتی اخبار زنده را مشاهده کنند.

یکی از موانع فعلی در فناوری گوشی‌های هوشمند، محدودیت‌های پردازشی است. اما با پیشرفت فناوری کامپیوترهای کوانتومی، گوشی‌های هوشمند آینده قادر خواهند بود مسائل پیچیده‌ای را در چند میلی‌ثانیه حل کنند. این پردازنده‌ها همچنین به بهینه‌سازی مصرف انرژی و بهبود عملکرد دستگاه کمک می‌کنند.

هوش مصنوعی در گوشی‌های هوشمند امروزی نقش کلیدی دارد، اما در آینده، این فناوری به سطحی بی‌سابقه خواهد رسید. گوشی‌های هوشمند قادر خواهند بود رفتار و نیازهای کاربران را به طور کامل پیش‌بینی کنند. مثلاً، گوشی شما ممکن است بدون نیاز به دستور شما، برای شما یادآوری‌ها تنظیم کند، محتواهای مناسب برای خواندن پیشنهاد دهد یا حتی بر اساس حالت روحی شما موسیقی پخش کند.

یکی دیگر از پیش‌بینی‌های جذاب، قابلیت ارتباط گوشی‌های هوشمند با شبکه‌های فرازمینی است. با گسترش برنامه‌های فضایی و سکونت انسان در ماه یا مریخ، گوشی‌های هوشمند آینده به شبکه‌های ماهواره‌ای پیشرفته متصل خواهند شد که ارتباطات سریع و پایدار را در هر نقطه از منظومه شمسی ممکن می‌سازد.

مواد سازنده گوشی‌های آینده به گونه‌ای خواهند بود که قابلیت تغییر شکل و ترمیم خودکار را داشته باشند. به عنوان مثال، گوشی‌هایی با صفحه‌نمایش‌های انعطاف‌پذیر که می‌توانند به ساعت مچی یا حتی لباس تبدیل شوند. همچنین، مواد خودترمیم‌گر می‌توانند خراش‌ها و آسیب‌های فیزیکی را به طور خودکار برطرف کنند.

بیشتر بخوانید: چرا سلامت باتری آیفون نشان داده نمی‌شود؟

در 30 سال آینده، احتمالاً گوشی‌های هوشمند به شارژ مداوم نیازی نخواهند داشت. فناوری‌های انرژی خورشیدی، شارژ بی‌سیم از راه دور و باتری‌های فوق پایدار می‌توانند مشکل کنونی تخلیه سریع باتری را برطرف کنند. برخی پژوهش‌ها حتی به سوی گوشی‌هایی با قابلیت استفاده از انرژی بدن انسان به عنوان منبع تغذیه حرکت می‌کنند.

با گسترش فناوری‌ها، اهمیت حریم خصوصی و امنیت نیز افزایش می‌یابد. گوشی‌های آینده ممکن است از سیستم‌های امنیتی بسیار پیشرفته‌ای مانند شناسایی DNA، تحلیل موج مغزی یا فناوری‌های مبتنی بر بلاک‌چین استفاده کنند. این امر امکان دسترسی غیرمجاز به اطلاعات شخصی را تقریباً غیرممکن می‌سازد.

در گوشی‌های آینده، حسگرهای چندگانه‌ای وجود خواهند داشت که می‌توانند بو، طعم و حس لمس را نیز شبیه‌سازی کنند. این قابلیت‌ها می‌توانند تجربه‌های جدیدی در زمینه ارتباطات، بازی‌ها و حتی خرید آنلاین ایجاد کنند. به عنوان مثال، هنگام خرید عطر، می‌توانید بوی آن را از طریق گوشی خود احساس کنید.

یکی از جالب‌ترین جنبه‌های گوشی‌های آینده، توانایی تکامل و یادگیری است. این دستگاه‌ها می‌توانند با استفاده از داده‌هایی که از کاربر دریافت می‌کنند، به مرور زمان بهبود یابند و به یک دستیار کاملاً شخصی و منحصربه‌فرد تبدیل شوند.

در آینده، گوشی‌های هوشمند به گونه‌ای پیشرفته خواهند شد که قادر به ترجمه همزمان و بدون وقفه در تمامی زبان‌ها باشند. این قابلیت، موانع زبانی را از بین برده و ارتباطات بین‌المللی را تسهیل می‌کند.

با توجه به نگرانی‌های زیست‌محیطی، گوشی‌های هوشمند آینده از مواد بازیافتی یا زیست‌تخریب‌پذیر ساخته خواهند شد. همچنین، چرخه عمر این دستگاه‌ها به گونه‌ای طراحی می‌شود که اثرات منفی بر محیط زیست به حداقل برسد.

در 30 سال آینده، گوشی‌های هوشمند به دستگاه‌هایی فراتر از تصور امروزی تبدیل خواهند شد. از ادغام با بدن انسان گرفته تا توانایی‌های شبیه‌سازی حسی و پردازش کوانتومی، این دستگاه‌ها نقشی اساسی در زندگی روزمره ما ایفا خواهند کرد. البته، با این پیشرفت‌ها چالش‌هایی مانند حفظ حریم خصوصی، امنیت داده‌ها و تأثیرات اجتماعی و اخلاقی نیز همراه خواهد بود. اما به هر حال، آینده گوشی‌های هوشمند بدون شک هیجان‌انگیز و مملو از نوآوری است.

باور کردن این موضوع شاید کمی برایتان دشوار باشد اما دنیای فناوری اغلب اوقات نسبت به ترندهای جدید بسیار بدبین‌تر از آن چیزی است که تصور می‌کنید. به همین دلیل احتمال اینکه کاربران از محصولات نوآورانه استقبال سردی داشته باشند، وجود دارد. اما در نهایت عملکرد این دستگاه‌ها و پافشاری شرکت‌ها برای بهبود آن‌ها می‌تواند سرنوشت آن‌ها را رقم بزند. یکی از همین ترندهای تقریبا جدید، گوشی‌های تاشو است.

 

گوشی‌های تاشو، رول‌شونده و گسترش‌پذیر یکی از جدیدترین ترندهای دنیای موبایل یا به صورت کلی دنیای فناوری هستند که اگرچه در سال‌های اخیر به لطف شرکت‌هایی مانند سامسونگ و هواوی توانسته‌اند جای خودشان را در بازار تقریبا محکم کنند، اما این محصولات قدمت بیشتری دارند.

در حقیقت برندهای دیگری هم در توسعه این محصولات نقش داشته‌اند و ایده‌هایی برای آن‌ها ارائه کرده‌اند. با این وجود می‌توان سامسونگ را علت موفقیت امروزی این محصولات و آینده روشن آن‌ها (طبق پیش‌‌بینی‌ها) دانست.

در این مطلب می‌خواهیم مروری بر گوشی‌های تاشو از اولین گوشی تا امروز داشته باشیم.

قبل از رسیدن به گوشی‌های تاشوی مدرن ابتدا باید به سراغ موبایل‌های تاشو قدیمی یا همان فلیپ‌فون‌ها برویم. اگرچه به این محصولات هم تاشو می‌گویم، اما با آنچه امروز در بازار وجود دارد، بسیار متفاوت هستند.

این محصولات یک نمایشگر کوچک در بخش بالایی و یک کیبورد در بخش پایینی داشتند و زمانی محبوبیت بالایی در بازار پیدا کرده بودند. در آن زمان شرکت‌های بسیاری مانند نوکیا و سامسونگ این دستگاه‌ها را در بازار می‌فروختند. اگرچه تفاوت‌های چشمگیری بین آن‌ها و محصولات مدرن وجود دارد، اما موبایل‌های تاشو قدیمی به ما نشان دادند که می‌توانیم گوشی‌ها را کامپکت‌تر کنیم و به گونه‌ای راه را برای ایده‌های امروزی و دستگاه‌هایی مانند گلکسی زد فلیپ هموار کردند.

پیش از آنکه سامسونگ با نمایشگر‌های تاشوی امولد بازار را تسخیر کند، چند کمپانی دیگر قبلا به دنبال ساخت گوشی‌های تاشو بودند تا دریچه جدیدی در بازار موبایل‌ها باز کنند.

یکی از این شرکت‌ها «پلیمر ویژن» (Polymer Vision) بود که سال 2006 از یک طرح مفهومی رول‌شونده به همراه یک دستگاه تاشو به نام «Readius» رونمایی کرد، البته این محصول بیش از آنکه یک گوشی باشد، یک کتابخوان الکترونیکی بود.

نوکیا با «مورف» وارد صحنه می‌شود

سال 2008 نوکیا ویدیویی از یک طرح مفهومی به نام «مورف» (Morph) را به اشتراک گذاشت که در آن یک نمایشگر تاشو می‌توانست اشکال مختلفی به خود بگیرد. این ویدیو تبلتی را نشان می‌داد که در حقیقت نوعی شیشه منعطف بود و 3 بار تا می‌شد و مثل دستبند دور مچ قرار می‌گرفت. مورف در حقیقت طرحی بود که بسیار از زمان خودش جلوتر بود.

در ادامه به سال 2011 می‌رسیم؛ سالی که خبر توسعه نمایشگر تاشو توسط سامسونگ کم‌کم در حال انتشار بود. سامسونگ کم‌‌کاری نکرد و از طرح مفهومی یک نمایشگر کاملا منعطف امولد رونمایی کرد که نه تنها خم، رول یا تا می‌شد، بلکه تا حدی هم شفاف بود.

در میان گیر و دار نمایشگر امولد تاشوی سامسونگ، برند کیوسرا (Kyocera) نیز گوشی اندرویدی خود با نمایشگر لمسی دوگانه که «اکو» نام داشت را عرضه کرد. نمایشگر 3.5 اینچی دوگانه این گوشی قابلیت تا شدن داشت و سخت‌افزار آن نیز اجازه اجرای دو اپ مجزا در هر نمایشگر را فراهم می‌کرد اما نسخه اندروید آن از تصویر دو تکه پشتیبانی نمی‌کرد زیرا فناوری آن همچنان جلوتر از زمان خود بود.

اگرچه سامسونگ فناوری لازم برای ساخت گوشی‌های تاشو را داشت، اما مدت بیشتری را صرف تحقیق و توسعه کرد تا محصول درخور توجهی را روانه بازار کند. تا زمانی که کره‌ای‌ها دستگاهی روانه بازار کنند، چندین شرکت دست به چنین کاری زدند که البته با محصول سامسونگ متفاوت بودند. یکی از این محصولات، زد‌تی‌ای اکسون M بود.

گوشی اکسون M که سال 2017 توسط ZTE عرضه شد، در مجموع دارای 3 نمایشگر بود: یک نمایشگر بیرونی 5.2 اینچی به همراه دو نمایشگر داخلی 5.2 اینچی که کنار هم یک نمایشگر 6.8 اینچی مشابه تبلت‌ها را تشکیل می‌دادند.

گوشی زد‌تی‌ای اگرچه جذاب بود، اما فقدان بهینه‌سازی نرم‌افزاری و همچنین وجود حاشیه ضخیمی که نمایشگر‌ها را از هم جدا می‌کرد، تجربه چندان جالبی را به همراه نداشت.

این گوشی هوشمند به لحاظ فنی نخستین گوشی تاشو یا خم شونده بازار بود زیرا تنها چند روز پیش از معرفی نمایشگرهای منعطف و بروزرسانی‌ شده سامسونگ از راه رسید. البته محصول عرضه شده توسط این برند چینی با قیمت 1320 دلاری خود هیچگاه از بازار چین خارج نشد چرا که با توجه به ویژگی‌هایش، خرید آن چندان صرفه اقتصادی برای کاربر نداشت.

سامسونگ نخستین سری از گوشی‌های تاشوی آماده برای مصرف‌کنندگان را سال 2019 عرضه کرد. مدل گلکسی فولد با نمایشگر بیرونی 4.6 اینچی پس از باز شدن مانند کتاب، نمایشگر امولد 7.3 اینچی داخلی خود در معرض دید کاربر قرار می‌داد.

این مدل همچنین دارای یک پوشش محافظتی پلاستیکی روی نمایشگر داخلی بود که برخی کارشناسان آن را به اشتباه هنگام بررسی نسخه آزمایشی جدا می‌کردند اما سامسونگ با جمع‌آوری این نسخه‌ها پوشش مذکور را حذف و فولد را چند ماه بعد دوباره عرضه کرد.

این را هم بخوانید: اقدامات بعد از شکستن قاب پشت گوشی

اگرچه هواوی بخاطر تحریم‌های آمریکا دیگر حضور چندانی در بازارهای غربی ندارد، اما این موضوع باعث نشد که چینی‌ها دست از ورود به حوزه‌های جدید بردارند. این کمپانی با مدل تاشوی «میت ایکس» وارد بازار گوشی‌های تاشو شد.

تاریخچه گوشی‌های منعطف

این دستگاه گران‌قیمت طراحی متفاوتی با گوشی گلکسی فولد داشت. در حقیقت گوشی هواوی به سمت بیرون تا می‌شد و یک نمایشگر بزرگ 8 اینچی را در اختیار کاربران قرار می‌داد.

شیائومی، یکی از بزرگترین تولیدکنندگان گوشی‌های هوشمند در جهان در سال 2021 با عرضه می میکس فولد به جمع شرکت‌های سامسونگ و هواوی اضافه شد تا بازار گوشی‌های تاشو را از دست ندهد.

تاریخچه گوشی‌های منعطف

این گوشی طراحی مشابه با گلکسی فولدهای سامسونگ دارد و از یک نمایشگر داخلی 8.01 اینچی بهره می‌برد. انتظار می‌رود به‌زودی نسل دوم گوشی تاشوی شیائومی معرفی شود.

موتورولا سال 2019 ناامیدانه سعی کرد تا برند ریزر را با یک گوشی تاشو احیا کند. این گوشی تاشوی 6.2 اینچی که در همکاری با اپراتور ورایزن معرفی شد، یادآور مدل ریزر فلیپ اولیه بود.

این گوشی به دلیل نقدهای منفی و عرضه اختصاصی توسط ورایزن، شکست خورد، با این حال موتورولا از نسل دوم آن رونمایی کرد و در آینده نزدیک نسل جدیدش هم از راه می‌رسد.

مدل زد فلیپ سامسونگ در بهترین زمان ممکن به بازار عرضه شد چرا که کره‌ای برای جبران مشکلات گلکسی فولد از زمان کافی برخوردار بودند.

تاریخچه گوشی‌های منعطف

این مدل با پیروی از سیاست موتورولا یعنی زنده کردن خاطرات قدیمی طراحی شد و با موفقیت در بازار، اکنون منتظر نسل چهارم آن هستیم که احتمالا در تابستان معرفی خواهد شد.

کمپانی TCL هم که عموما به واسطه گوشی‌ها و تلویزیون‌های ارزان‌ قیمتش شناخته می‌شود نیز مدتی با طراحی گوشی منعطف سرگرم بود.

تاریخچه گوشی‌های منعطف

این برند نیز طی رویداد CES سال 2020 از یک طرح مفهومی تاشو رونمایی کرد و یک ماه پس از آن نیز یک گوشی کشویی را معرفی کرد که بیشتر از طرح مفهومی پیشین جلب توجه کرد.

گوشی مایکروسافت سرفیس دوئو (Duo) به معنای کلمه تاشو نیست زیرا نمایشگرهای آن مجزا هستند و خم نمی‌شوند، اما دو نمایشگر آن در کنار هم یک تصویر 8.1 اینچی را تشکیل می‌دهند.

این محصول مایکروسافت همچنین میزبان بهینه‌سازی‌های نرم‌افزاری برای عملکرد بهتر نیز بود، با این حال اما حتی نسل دوم آن نیز نتوانست کاربران را تحت تاثیر قرار دهد.

نمی‌شود درباره تاریخچه گوشی‌های تاشو صحبت کرد اما به نخستین پرچمدار تاشوی اوپو یعنی Find N اشاره نکرد. این مدل غیر از چین تقریبا در سراسر دنیا عرضه شد و طراحی آن طبق سیاست اوپو به گونه‌ای بود تا ظاهر شاخصی در میان جمعیت پرشمار رقیبان اندرویدی داشته باشد.

تاریخچه گوشی‌های منعطف

این گوشی هم از زبان طراحی گلکسی زد فولد و شیائومی می میکس فولد بهره می‌برد، اما نسبت به رقبایش قیمت مناسب‌تری دارد.

اگرچه به پایان مرور تاریخچه گوشی‌های تاشو رسیدیم اما همچنان موارد زیادی در آینده وجود دارند که می‌توانیم منتظر آن‌ها باشیم.

به عنوان مثال سامسونگ و مایکروسافت هر دو سرگرم کار روی طرح‌های جدیدی در این زمینه هستند، اما شاید مهم‌ترین موضوع برای آینده، گوشی‌های تاشو گوگل و اپل باشد.

طبق شایعات گوگل روی یک گوشی پیکسل تاشو کار می‌کند و اپل هم مدت‌ها می‌شود که مشغول توسعه یک آیفون تاشو است. طبق شایعات پیکسل تاشو زودتر از آیفون از راه می‌رسد و گوشی تاشو اپل احتمالا سال 2025 روانه بازار می‌شود.

مارتین کوپر، مخترع اولین گوشی موبایل دنیا، به‌تازگی اعلام کرده است زمان بسیار کمی را صرف کارکردن با گوشی می‌کند.

اگر از نوجوانان امروزی بپرسید چه کسی گوشی‌های همراه را اختراع کرده است، به‌احتمال زیاد اکثر آن‌ها به‌اشتباه نام استیو جابز را اعلام خواهند کرد. اگرچه جابز به‌عنوان یکی از نام‌آوران دنیای فناوری شناخته می‌شود، او هرگز گوشی‌های همراه را اختراع نکرد. علاوه‌براین وی مخترع دستگاه پخش MP3 یا کامپیوترهای شخصی نیز نبود.

افتخار اختراع گوشی‌های همراه متعلق به مارتین کوپر است. وی در سال ۱۹۷۳ در شرکت موتورولا، اولین گوشی همراه موسوم به DynaTAC 8000X را اختراع کرد. او هفته‌ی گذشته در ۹۲ سالگی در یکی از برنامه‌های تلویزیونی حاضر شد که در آن مجری برنامه اعلام کرد هر‌روز حداقل پنج ساعت را صرف کار‌کردن با گوشی همراه خود می‌کند. کوپر در پاسخ به مجری گفت بهتر است برای زندگی‌اش وقت بگذارد.

مخترع گوشی‌های هوشمند گفت روزانه کمتر از ۵ درصد وقت خود را صرف کارکردن با گوشی می‌کند. البته به‌نظر می‌رسد کوپر اولین کسی است که دیدگاهش درباره‌ی استفاده از گوشی‌های همراه با افکار عمومی سازگار نیست. داده‌های سال گذشته‌ی Statista نشان می‌دهد ۴۶ درصد از آمریکایی‌های شرکت‌کننده در یکی از نظرسنجی‌ها اعلام کردند که هرروز ۵ تا ۶ ساعت با گوشی خود کار می‌کنند و ۱۱ درصد از آن‌ها نیز روزانه ۷ ساعت یا بیشتر مشغول استفاده از گوشی هستند.

کوپر زمانی‌که در موتورولا کار می‌کرد، ایده‌ی گوشی همراه را ارائه داد. محدودیت‌های گوشی‌های سنتی آن زمان وی را آزار می‌داد؛ بنابراین، به این فکر افتاد گوشی همراهی بسازد که کاربر بتواند آن را هرکجا که می‌رود، با خود حمل کند.

او می‌خواست دستگاه مدنظرش به‌اندازه‌ای باشد که بتوان آن را در جیب گذاشت؛ اما ابعاد آن برای قرارگرفتن بین گوش و دهان برای مکالمه نیز مناسب باشد. همچنین، دوست داشت همه‌ی شماره‌تلفن‌های شخصی خود را همیشه به‌همراه داشته باشد و درنهایت، این اتفاق افتاد. او می‌گوید دسترسی همیشگی به گوشی و فهرست مخاطبان بزرگ‌ترین دستاورد او است.

موتورولا آن‌قدر از ایده‌ی کوپر خوشش آمد که میلیون‌ها دلار صرف ساخت گوشی همراه مدنظر او کرد. این شرکت برای ساخت اولین گوشی همراه از فناوری به‌کاررفته در ساخت بی‌سیم‌های پلیس بهره گرفت و پس از سه‌ ماه تلاش، موفق شد محصولی کارآمد تولید کند. کوپر برای انجام اولین آزمایش عمومی خود، ۳ آوریل ۱۹۷۳ درمقابل خبرنگاران با جوئل انگل، رئیس AT&T تماس گرفت و گفت:

جوئل، من مارتی هستم. من با یک گوشی همراه با شما تماس می‌گیرم؛ یک گوشی دستی واقعی و قابل‌حمل.

گوشی موتورولا DynaTAC 8000X تا ۱۰ سال پس از معرفی برای عموم عرضه نشد. این گوشی سرانجام با برچسب قیمت ۳,۹۹۵ دلار دردسترس کاربران قرار گرفت و این یعنی بدون درنظرگرفتن نرخ تورم، قیمت آن از دو دستگاه گلکسی زد فولد ۳ سامسونگ بیشتر بوده است. وزن این گوشی تقریباً یک کیلوگرم بود و ۲۵٫۴ سانتی‌متر طول داشت. باتری این دستگاه در ۱۰ ساعت کاملاً شارژ می‌شد و تا ۲۵ دقیقه دوام می‌آورد.

اکنون با گذشت چندین سال از معرفی اولین گوشی همراه، فناوری پیشرفت بسیار زیادی کرده است و گوشی‌های هوشمند امروزی به یکی از ضروری‌ترین ابزارها میان کاربران سراسر دنیا تبدیل شده‌اند؛ به‌همین‌دلیل، همه‌ی ما می‌توانیم از کوپر برای ارائه‌ی این ایده‌ی بسیار جذاب تشکر کنیم.
آقای کوپر که اکنون 82 سال دارد با یادآوری اتفاقات آن زمان گفت:« یادم می‌آید که در حال قدم زدن در خیابان با تلفن همراه صحبت می‌کردم و مردم هم با تعجب به من نگاه می‌کردند.در آن‌ زمان تلفن‌های بی‌سیم هم نبودند، چه برسد به گوشی‌های همراه. در آن زمان من تماس‌های زیادی با آن تلفن برقرار کردم. یک بار هم در حالی که از خیابان عبور می‌کردم با یکی از گزارشگران رادیویی نیویورک صحبت کردم که شاید یکی از خطرناک‌ترین کارهایی باشد که تاکنون در زندگی خود انجام داده‌ام.»




در آن زمان آقای کوپر مدیرکل بخش سیستم‌های ارتباطی موتورولا بود. کوپر اولین تماس تلفنی خود را با دکتر جوئل اس انگل، رئیس تحقیقات در شرکت تلفن همراه آزمایشگاه بل که در اصل رقیبش به حساب می‌آید، برقرار کرد. آقای کوپر با دفتر او تماس گرفته بود تا اعلام کند موتورولا در رقابت برای ساخت اولین تلفن همراه جهان، بل را شکست داده است.


او سپس به خبرنگاران اجازه داد از این تلفن همراه استفاده کنند تا به آن‌ها اثبات شود اختراع شرکت موتورولا واقعا کار می‌کند.

از مدت‌ها قبل ساخت تلفن‌های همراه یکی از رویاهای آقای کوپر به حساب می‌آمد. حتی از زمانی که جیمز باند هم فکر نمی‌کرد بتواند در خارج از اتومبیلش از تلفن استفاده کند! با وجود آن‌که افراد ثروتمند می‌توانستند یک تلفن در خودروی خود نصب کنند، اما این تلفن‌ها تجهیزات جانبی زیادی نیاز داشتند تا بتوان با آن‌ها با دیگران ارتباط برقرار کرد.

البته اولین تلفن همراه جهان چندان هم کوچک و سبک نبود. دستگاه آقای کوپر در آن زمان 1.13 کیلوگرم وزن داشت و در حال حاضر یک پاره آجر به حساب می‌آید!

حدود ۱۰ سال پیش، هیچ‌کس فکرش را هم نمی‌کرد که گوشی‌ های هوشمند تا چه اندازه در یک دهه پیشرفت کنند. با این حال، پیشرفت فناوری گوشی های هوشمند چنان سرعتی گرفته‌اند که اکنون گوشی های اولیه بسیار ابتدایی به نظر می‌رسند. در واقع، تلفن های همراه به‌قدری پیشرفت کرده‌اند که می‌توان بسیاری از کارهای کامپیوتری را از طریق آن‌ها انجام داد. بدیهی است پیشرفت آن‌ها متوقف نخواهد شد و روزبه‌روز با گوشی‌های هوشمند مدرن و نوآورانه‌ای روبرو خواهیم شد اما آیا تابه‌حال به این فکر کرده‌اید که نسل آینده تلفن های همراه چگونه خواهد بود؟ گوشی‌ها در آینده چه شکلی خواهند بود؟

گزارشات نشان می‌دهند که آموزش مخابرات آنقدر گسترده شده که ۸۰ درصد از جمعیت جهان حداقل یک تلفن همراه دارند که بیش از یک میلیارد از آن‌ها گوشی هوشمند هستند. همچنین، گزارش‌ها حاکی از آن است که ما به طور میانگین روزانه ۱۵۰ بار به گوشی‌های خود نگاه می‌کنیم و برخی افراد در صورت فراموش کردن گوشی همراه خود، دچار اضطراب شدید می‌شوند. با این حساب، قطعاً پیشرفت تلفن‌های همراه ادامه دارد. در این مقاله همراه ما باشید تا نسل آینده تلفن‌های همراه را به تصویر بکشیم.

حتماً شنیده یا دیده‌اید که در گذشته تلفن‌های همراه بسیار بزرگ بودند، طوری که در جیب جا نمی‌شدند. این ماجرا را برای یک نوجوان امروزی تعریف کنید، احتمالاً باورش برای او سخت باشد. با این حال، واقعیت این است که تلفن‌های همراه در مدت‌زمان کوتاهی با پیشرفت چشمگیری روبرو شده و به‌کلی تغییر پیدا کردند. در اینجا به مسیر تکامل تلفن‌های همراه تا به امروز و نسل آینده تلفن های همراه نگاهی اجمالی می‌اندازیم.

آغاز راه

اولین تلفن‌های همراه در دهه ۸۰ میلادی به بازار عرضه شدند. این گوشی‌ها به‌قدری بزرگ و سنگین‌وزن بودند که به عنوان «آجر» شناخته می‌شدند و حمل‌ونقل آن‌ها دشوار بود. همچنین، قیمت بسیار بالایی داشته و فقط افراد ثروتمند قادر به خرید آن‌ها بودند.

کارکرد این گوشی‌ها بسیار محدود بود و فقط برای برقراری تماس و ارسال پیامک کاربرد داشتند. کیفیت صدا و تصویر هم در آن‌ها بسیار پایین بود و از امکانات جانبی مانند بازی و آهنگ خبری نبود. با این وجود، اولین تلفن‌های همراه، گامی بزرگ در دنیای ارتباطات بودند و راه را برای پیشرفت‌های بعدی هموار کردند. به‌تدریج، با کوچک‌تر شدن اندازه و وزن گوشی‌ها، قیمت آن‌ها نیز کاهش یافت و استفاده از آن‌ها برای عموم مردم امکان‌پذیر شد.

در اواخر دهه ۸۰ میلادی، اولین گوشی‌های دارای قابلیت‌های جانبی مانند بازی و آهنگ به بازار عرضه شدند. این گوشی‌ها، با استقبال زیادی از سوی کاربران روبرو شدند و به محبوبیت تلفن‌های همراه افزودند.

در دهه ۹۰ میلادی، با عرضه نسل دوم تلفن‌های همراه (۲G)، دنیای ارتباطات به‌کلی متحول شد. این نسل، پیشرفت‌های قابل‌توجهی را در زمینه‌های مختلف به ارمغان آورد که از جمله مهم‌ترین آن‌ها عبارتند از:

کوچک‌تر و متنوع شدن موبایل‌ها: در این دوران، اندازه و وزن گوشی‌ها به طور قابل‌توجهی کاهش یافت و حمل‌ونقل آن‌ها آسان‌تر شد. تنوع در طراحی و رنگ گوشی‌ها نیز بیشتر و دست کاربران برای انتخاب طرح و رنگ موردنظر بازتر شد.

ارتباطات بهتر: کیفیت صدا و تصویر در تماس‌ها به طور چشمگیری ارتقا یافت. همچنین، امکاناتی مانند رومینگ بین‌المللی و ارسال و دریافت پیام‌های تصویری (MMS) به گوشی‌ها اضافه شد.

فراتر از تماس: نسل دوم تلفن‌های همراه گام را فراتر گذاشت و امکانات جدیدی نظیر بازی‌های ساده، پخش آهنگ و اجرای برنامه‌های کاربردی مختلف را ارائه داد.

اولین شبکه تلفن همراه در ایران: در سال ۱۳۷۳، اولین شبکه تلفن همراه با نام «همراه اول» در ایران راه‌اندازی شد. این شبکه، از نسل دوم تلفن‌های همراه استفاده می‌کرد و به سرعت در سراسر کشور گسترش یافت.

در اوایل قرن بیست و یکم، نسل سوم تلفن‌های همراه (۳G) به بازار عرضه شد و دنیای ارتباطات را متحول کرد. این نسل، پیشرفت‌های چشمگیری را در زمینه‌های مختلف به ارمغان آورد و امکانات جدیدی را به کاربران ارائه داد.

یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های نسل سوم، افزایش چشمگیر سرعت و پهنای باند بود. این ویژگی امکان استفاده از اینترنت پرسرعت را در تلفن‌های همراه فراهم کرد و به کاربران اجازه داد تا به وب‌گردی، دانلود و آپلود فایل و استفاده از اپلیکیشن‌های آنلاین بپردازند. همچنین، نسل سوم، دریچه‌ای را به‌سوی دنیای چندرسانه‌ای باز کرد. امکاناتی مانند تماس تصویری، تماشای فیلم و انیمیشن و گوش دادن به موسیقی با کیفیت بالا، از جمله این امکانات بودند.

نسل سوم، شاهد ظهور خدمات و برنامه‌های جدیدی بود که تا آن زمان در تلفن‌های همراه وجود نداشت. شبکه‌های اجتماعی، بازی‌های آنلاین و خدمات مبتنی بر مکان، از جمله خدمات فوق‌العاده و کاربردی نسل سوم تلفن‌های همراه بودند.

مطالب مرتبط: 7 فناوری حیرت انگیز گوشی هوشمند

امروزه، با ورود نسل چهارم و پنجم تلفن‌های هوشمند، شاهد ظهور گوشی‌هایی با قابلیت‌های شگفت‌انگیزی هستیم که در گذشته حتی تصور آن‌ها هم دشوار بود. هوش مصنوعی، دستیارهای صوتی، دوربین‌های قدرتمند، واقعیت افزوده و مجازی و بسیاری از امکانات دیگر، دنیای جدیدی را برای کاربران خلق کرده‌اند.

نسل چهارم تلفن‌های همراه پنج برابر سریع‌تر از شبکه ۳G است و از لحاظ تئوری می‌تواند سرعت‌هایی تا ۱۰۰ مگابیت بر ثانیه را ارائه دهد. همه مدل‌های تلفن همراهی که از سال ۲۰۱۳ به بعد عرضه شده‌اند باید از این شبکه پشتیبانی کنند تا امکان اتصال به تبلت‌ها، لپ‌تاپ‌ها و سایر گوشی‌های هوشمند آسان‌تر شود.

با نسل گوشی‌های ۴G، کاربران می‌توانند با تاخیر کمتر (کمتر بافر شدن)، کیفیت صدای بالاتر و دسترسی آسان به خدمات پیام‌رسان و شبکه‌های اجتماعی، استریم با کیفیت و دانلودهای سریع‌تری را تجربه کنند.

به نقل ازاستوک موبایل در نهایت نسل پنجم گوشی‌های هوشمند روی کار آمدند که با ظهور هوش مصنوعی در آن‌ها، شگفتی دیگری برای انسان‌ها به بار آوردند. هوش مصنوعی، یکی از مهم‌ترین فناوری‌های نوظهور در دنیای امروز است که در گوشی‌های هوشمند نیز به کار گرفته شده است. دستیارهای صوتی مانند Siri، Google Assistant و Alexa از جمله نمونه‌های هوش مصنوعی در گوشی‌های هوشمند هستند که به کاربران در انجام کارهای مختلف مانند تنظیم آلارم، پخش موسیقی و جستجوی اطلاعات کمک می‌کنند.

حالا که با گذشته تلفن‌های همراه آشنا شدیم، به سراغ نسل آینده برویم و ببینیم که کلا نسل آینده تلفن های همراه چگونه خواهد بود و به چه سویی خواهند رفت.

نسل آینده تلفن های همراه با بهره‌گیری از پیشرفت‌های مداوم در نرم‌افزار و سخت‌افزار، تجربه کاربری بهتری را ارائه خواهند داد. این پیشرفت‌ها امکان عملکرد روان‌تر تلفن نسبت به تلفن‌های معمولی امروزی را فراهم می‌کند. در همین حال، پذیرش فناوری تلفن‌های تاشو نیز گسترش خواهد یافت.

ادغام فناوری لمسی با تلفن‌های همراه قابلیت جدیدی نیست. سیگنال‌های لرزشی مدت‌هاست که یک ویژگی استاندارد برای اکثر تلفن‌ها بوده‌اند. از اواسط دهه ۲۰۱۰، تلفن‌های هوشمند از سیستم‌های بازخورد لمسی برای صفحه‌کلیدهای دیجیتال استفاده می‌کنند. اکنون، نوآوری‌های اخیر استفاده از فناوری لمسی را به حوزه‌های هیجان‌انگیز جدیدی مانند دکمه‌های حالت جامد گسترش داده است. پذیرش گسترده این ویژگی‌ها به معنای داشتن تلفن‌هایی زیباتر و بادوام‌تر خواهد بود.